Τα σπούρνια (Κάλαντα της Πρωτοχρονιάς που έχουν ξεχαστεί !!!!!)

Παλιότερα το πρωΐ της Πρωτοχρονιάς τα παιδιά του χωριού, κρατώντας στο χέρι κλωναράκια από πουρνάρι, γυρνούσαν τα σπίτια του χωριού για να πούν τις ευχές τους για τον καινούριο χρόνο. Οι νοικοκυραίοι τους άνοιγαν και επειδή σ΄ όλα τα σπίτια υπήρχε σόμπα ή τζάκι (βλέπετε σόμπες πετρελαίου ή καλοριφέρ ήταν τότε είδη επιστημονικής φαντασίας), πήγαιναν στη φωτιά και έβαζαν στη φλόγα το κλωνάρι από το πουρνάρι και ενώ αυτό καιγόταν, έλεγαν τις ευχές τους: «Σπούρνια αυγά, κότες, γίδες κουνέλια, σιτάρια, κρασιά, αμπέλια, λεφτά κ.λ.π». Έφευγαν παίρνοντας την καθιερωμένη για τους περισσότερους δραχμούλα και βέβαια τηγανίτα που είχαν εκείνη τη μέρα όλα τα σπίτια. Πήγαινα ακόμα στο Δημοτικό. Πρέπει να ήταν γύρω στο 1970. Κοντά στο σπίτι μου, εκεί που σήμερα είναι το σπίτι του Λάκη Σταμοκώστα, ήταν το σπίτι του Bill του Αμερικάνου. Λεγόταν Βασίλειος Λαγός και ζούσε με τη γυναίκα του, το γένος Τριανταφύλλου από τα Καμπιά. Δεν είχε παιδιά και πρέπει να ήταν τότε γύρω στα 70. Ενώ ετοιμαζόμουν να πάω στα σπούρνια, μου λέει ο πατέρας μου: «¨Όταν πάς στον Bill, μαζί με τα άλλα, θα του πείς και σπούρνι παιδιά!!» Πήγα εγώ στο σπίτι του Bill που εκείνη την εποχή είχε ούτε τζάκι, ούτε σόμπα. Είχε στόφα!!!!! Πολυτέλεια !!! Άρχισα να λέω τα σπούρνια ενώ ο Bill ήταν ξαπλωμένος με τις πυζάμες στο κρεββάτι δίπλα στη στόφα. Είπα τις ευχές, είπα και για τα παιδιά, οπότε πετάγεται πάνω ο Bill και μου λέει: «Τϊ είπες βρε κερατά??? Και απλώνει να πιάσει τη μαγκούρα που ήταν δίπλα στο κρεββάτι. Παράτησα τη στόφα ανοιχτή, τα υπόλοιπα πουρνάρια στο πάτωμα και έγινα μπουχός. Δεν πήρα ούτε λεφτά ούτε τίποτα. Γύρισα το σπίτι τσατισμένος, γιατί ποιός πήγαινε εκείνη των ώρα να κόψει άλλα πουρνάρια, για να συνεχίσει τα σπούρνια. Πάει το μεροκάματο!!! Είπα στον πατέρα μου τι έγινε και έβαλε τα γέλια, με αποτέλεσμα να τσατιστώ ακόμα περισσότερο. Την άλλη μέρα ήρθε ο Bill από το σπίτι μου, πηγαίνοντας προς το καφενείο και μου έδωσε ένα 20άρικο!!!!!! Παλαβά λεφτά!!!!! Έπαιζα δεκαρολόϊ με μπάζ και παράμπαζο μέχρι το Πάσχα!!! Ήταν, μου είπε, η καλύτερη ευχή που του είχαν δώσει, αλλά …………. θα έπρεπε να του την έλεγαν πρίν 30-40 χρόνια !!!!!!

Αφήγηση Κώστας Βασ.Τσίφτης