Αφηγήσεις

  • Οι Σταμοκωσταίοι και το κρασί

    Γεώργιος Κων. Σταμοκώστας. (Παρατσούκλι: Γιωργάνας ή Γκλάβας ή Αμήν 1912-23/6/1987)   «Γενικά οι Σταμοκωσταίοι ανήκαν στους λάτρεις του κρασιού. Τιμούσαν το αγαθό που πρωτοευλόγησε ο Χριστός κατά υπερβολικό πολλές φορές τρόπο. Πίστευαν στα λόγια του Γαλιλαίου (Ιταλός αστροφυσικός) ότι: Η ΓΗ ΚΙΝΕΙΤΑΙ, αλλά δυσκολεύονταν να το καταλάβουν και γιαυτό συμπλήρωναν: ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΙΕΙΣ ΚΡΑΣΙ!! Κατά την εφαρμογή του πειράματος πέραν από την απόλαυση, ήταν απαραίτητη και η φιλοσοφία, οι μικροαντεγκλίσεις για ψύλλου-πήδημα, τα πειράγματα και υπονοούμενα, αλλά και η εξομολόγηση των προβλημάτων που...
  • Αφήγηση Γεωρ. Δημητρ. Σταμοκώστα

    Στα πλαίσια των οικογενειακών μας συζητήσεων, συχνά αναφερόμαστε σε δύσκολες και μίζερες εποχές της οικογένειάς μας και ημών των ιδίων.Στην προκειμένη περίπτωση συγκράτησα δυο περιπτώσεις που μου είπε ο Γιώργος (Μαλίτος το παρατσούκλι του) οι οποίες λίγο πολύ έχουν ως εξής:α). Κάποια μέρα ο πατέρας με πήρε μαζί του στο χωράφι, στην Ιτιά, να βοηθάω στις δουλειές Ήμουνα στα 13 μου και έδειχνα να έχω πρόωρη ανάπτυξη.Ήρθε η ώρα να βάλουμε κάτι στο στόμα μας. Έχουμε μαζί μας λίγο γελαδίσιο τυρί στο κλειδοπίνακο (ξύλινο στρογγυλό χειροποίητο τύπου τάπερ) και λίγες ελιές θρούμπες στην πετσέτα, με...
  • Η «παλιννόστηση» της επιταγμένης ντοριάς φοράδας μας

    Αφήγηση Βασίλειος Δ.Σταμοκώστας Η «παλιννόστηση» της επιταγμένης ντοριάς φοράδας μας, Σεπτέμβριος 1949 και τα φιλοζωικά συναισθήματα των ανθρώπων. Κατά την περίοδο του Ανταρτοπολέμου ο Στρατός έκανε επιτάξεις αλογομούλαρων και ημιονηγών για τη μεταφορά οπλισμού, τροφίμων και τραυματιών σε μέρη που δεν τα πατούσαν αυτοκίνητα.Το Κέντρο Επίταξης ήταν η Υπάτη, όπου οι κάτοχοι του ζώου, το παρέδιδαν και έπαιρναν από την αρμόδια επιτροπή ένα αποδεικτικό πιστοποιητικό με τα χαρακτηριστικά του ζώου. Ο πατέρας μου είχε δυο φοράδες και επέταξαν τη μία, την νεώτερη.Μετά τη λήξη του οδυνηρού αυτού...
  • Η γιαγιά μου η Καλομοίρα.

                    Αφήγηση Κων/νος Βασ.Τσίφτης         Τη γιαγιά μου - τη γυναίκα του παππού μου του Τσιφτο-Κώτσιου - την έλεγαν Καλομοίρα. Ήταν το γένος Μπαρτσιώκα, αδερφή του Μπαρτσιωκο-Βαγγέλη!! Γυναίκα αθυρόστομη που δεν άφηνε τίποτα να πέσει κάτω, με χιούμορ που έσπαγε κόκκαλα και χοντρές πλάκες που άφησαν εποχή. Δυό απ αυτές τις πλάκες μου τις είχε διηγηθεί - ο μακαρίτης - ο Μακρο-Κωστάκης. 1η. Γλίνα μ΄ αλάτ΄!!!! Ηταν μια βροχερή μέρα πριν τον πόλεμο. Η Καλομοίρα κατέβαινε απ την Ανω Φτέρη με φορτωμένο το γάϊδαρό της και για να μη βραχούν τα πράγματα που είχε φορτωμένα είχε ρίξει από πάνω μια μαντανία. Αυτή είχε μια ζακέτα πάνω απ το κεφάλι της για να μη βρέχεται. Παραδόξως έρχονταν από το δρόμο των Ελληνικών κι...
  • Διάφορες αφηγήσεις Φτεριωτών

    Αφήγηση: Δημ. Γ. Τσιτούρα (1916-13/6/1993) Στο νοσοκομείο «Σωτηρία», είναι χειρουργημένος και πήγα να τον επισκεφθώ. Γενομένης σχετικής συζήτησης για ιδιαιτερότητες των συγχωριανών μας διασαφηνίζει: Την εποχή που ήταν πρόεδρος του χωριού ο Νίκος Παταργιάς, μπαίνοντας μια μέρα στο μαγαζί του Κουμπουρλή (Χρήστου Λαγού), απευθύνει χαιρετισμό στους θαμώνες: Χαιρετώ το μεγαλείον! και ιδιαιτέρως τον Γεώργιον του Κ. Ο Γεώργιος του Κ. ήταν ο παππούς του Γιώργου, Κούλας, Ανδρέα και Μαρίας. Ο δεύτερος Πλιάτσικας Γεώργιος ήταν του Δημ. και άνδρας όπως είπαμε της Βαγγέλως (Τουμπανίνας) και ο τρίτος ήταν του...
  • Αφήγηση Δημητρίου Γεωρ. Σταμοκώστα

      Διάφορες διαχρονικές αφηγήσεις Δημητρίου Γεωρ. Σταμοκώστα (1904-31/12/1997).   α). Το όργωμα των χωραφιών γινόταν με ξυλάλετρο, με βόδια ή με αλογομούλαρα. Για το σαλάγημα των βοδιών – αγελάδων οι γεωργοί χρησιμοποιούσαν ένα σιδερένιο αιχμηρό, από τη μια μεριά, όργανο σαν κλαδευτήρι που το ονομάζανε «β’ κέντρα ή φ’ κέντρα» ήτοι: βουκέντρα (βου κέντρα), ενώ το αλώνισμα μόνο με άλογα κατά προτίμηση πεταλωμένα. Όπως θυμήθηκα από τις πρώτες 10ετίες του 1910 τα αλώνια ήταν σε κοινόκτητο χώρο πρώτα στα Βαρκά εκεί που είναι το σταυροδρόμι και το πηγάδι και αργότερα στον Ξεριά. Το πηγάδι το κτίσανε κάποιοι...
  • Αυλοκόλακας ή ..Βρυκόλακας ???

                                   Αφήγηση Κων/νος Βασ.Τσιφτης Ήταν προς το τέλος του 1977. Μόλις είχα τελειώσει το Εξατάξιο τότε Γυμνάσιο Σπερχειάδος και ήμουν ακόμη στο χωριό. Ήταν Νοέμβριος και προεκλογική περίοδος, για τις δεύτερες μετά τη Μεταπολίτευση εκλογές. Τα απογεύματα, όταν δεν έπαιζα μπάλα στην πλατεία, πήγαινα και βοηθούσα στο καφενείο του ξαδέρφου μου του Γιάννη Καραγιάννη. Εκεί ήμουν και εκείνο το σούρουπο όταν κατέφθασε μια λευκή Janguar και κατέβηκε μια γυναίκα ξανθιά με άσπρη γούνα με την παρέα της 2-3 ακόμη άτομα. Ήταν όπως έμαθα μετά, η Τζούλια Τσιριμώκου – Πιμπλή (κόρη του παλιού πολιτικού Ηλία Τσιριμώκου), υποψήφια Βουλευτής με το κόμμα του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Μπήκε στο καφενείο και χαιρέτησε όλους τους Φτεριώτες που ήταν...
  • Αφήγηση Κων/νου Γεωρ. Τσατσαρή

                                                                Κων/νος Γεωρ. Τσατσαρής (1899 -16/3/1992). Σύμφωνα με αφηγήσεις των γονιών του Γεωργίου και Πηνελόπης Τσατσαρή:α). Στο Σχολείο τα μεγαλύτερα παιδιά κούρευαν τα μικρότερα με τη φροντίδα τού δάσκαλου για ευνόητους λόγους υγιεινής και απαλλαγής από τις ψείρες, περίοδος 1880 - 1900 περίπου. β). Όπου το σπίτι Τσίφτη σήμερα, διατηρούσε μαγαζί ο αδελφός τού παπα-Γιώργη Σακελλάρη, ο Αναγνώστης. Το όνομα Αναγνώστης, καθιερώθηκε γιατί διάβαζε πάντοτε αυτός τον Απόστολο στην εκκλησία, καθώς και άλλα κείμενα που το τυπικό της εκκλησίας όριζε για ανάγνωση, όπως τον Εξάψαλμο, το Κοντάκιο, τον Οίκο, το Μηνολόγιο κ.α.Ο Αναγνώστης λοιπόν αυτός, κατά τους θερινούς μήνες έκανε το δάσκαλο, τόσο στα παιδιά που έμεναν στην Επάνω Φτέρη, όσο και σ’ αυτά που έστελναν οι γονείς τους από την Κάτω Φτέρη (περίοδος 1870 και μετά), χρησιμοποιώντας για αίθουσα διδασκαλίας το χαγιάτι του Αγίου Γεωργίου,...
  • Ο Ευρυπίδης και το …. φάντασμα!!

    Ο Ευρυπίδης και το …. φάντασμα!! Αφήγηση Κώστας Τσίφτης Ο Ευρυπίδης ήταν Φτεριώτης !!!!. Ευρυπίδης Αρκούδας, ήταν το όνομά του. Είχε γεννηθεί με σύνδρομο Down και ως εκ τούτου την προστασία του την είχε αναλάβει ο μεγαλύτερος αδερφός του ο Αλέκος και η Ευδοξία η σύζυγος του Αλέκου.. Έμεναν μαζί στην Αθήνα, αλλά κάθε Ιούνιο, μόλις τελείωναν τα σχολεία, ανέβαιναν όλοι μαζί στο χωριό. Το τέλος των μαθημάτων στο σχολείο και ο ερχομός του Ευρυπίδη στο χωριό, σηματοδοτούσε και το καλοκαίρι. Εκείνη την εποχή (τέλος 10ετίας 1960) στα μαγαζιά του χωριού υπήρχαν 2 ηλεκτρόφωνα (μάρκας ΑΜΙ αν θυμάμαι καλά). Το ένα ήταν στο μαγαζί του...
  • Ο μισεμός

                                       Ο μισεμός                                                           ( ξενιτεμός - εκπατρισμός )     Αφήγηση από Αλεξάνδρα Νικ. Μακρή το γένος Ευαγ. Σακελλάρη 13-6-1987 Φτέρη.   Ως γνωστό κατά τις πρώτες 10ετίες 1900 το μεταναστευτικό ρεύμα προς την πλούσια Αμερική ήταν ιδιαίτερα διογκωμένο. Κατά δεκάδες τα ελληνόπουλα από κάθε χωριό ταξίδευαν από διάφορα λιμάνια της Ελλάδας και της Ευρώπης προς τη Μεγάλη Χώρα.     Συνήθιζαν, παραμονές της αναχώρησής τους ν' ανταμώνουν σε κάποιο μαγαζί ή σπίτι με τις οικογένειές τους και να γλεντάνε μέχρι πρωίας. Πού τότε τα ηλεκτρονικά μέσα μουσικής να συμβάλλουν με τους δυνατούς τους ήχους στη συγκινητική μεγάλη εκδήλωση του χωρισμού;  Μερικοί απ' αυτούς δεν επέστρεψαν ποτέ στην Πατρίδα, αφήκαν τα κοκαλά τους στην ξένη γη.     Η εν λόγω γηραιά θειά Αλεξάνδρα (1900 - 29/8/1996) θυμάται ένα απ' τα τραγούδια που τραγουδούσαν τα, για την ξενιτιά, παιδιά: «Φύτρωσε στη βιτρινίτσα πού  ναι τά  μορφα κορίτσια που με βάλανε στη μέση να φιλήσω ποια μ' αρέσει.   Να φιλήσω τη Βασίλω που ναι κόκκινη σα...
  • Δώδεκα Κοντογιανναίοι δεκατρείς ταμπουράδες

    «Δώδεκα Κοντογιανναίοι δεκατρείς ταμπουράδες (παροιμία)»                   Η καταλειφθείσα νοοτροπία των Πασάδων και οι Αγνοί Πατριώτες. Με την ευκαιρία της πρόσφατης έκδοσης του βιβλίου μου: «ΟΙ ΣΤΑΜΟΚΩΣΤΑΙΟΙ, ΠΑΠΠΟΝ ΠΡΟΣ ΠΑΠΠΟΝ, ΔΥΟ ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΚΑ ΔΕΝΔΡΑ», χρησιμοποίησα ορισμένα κομβικά ιστορικά στοιχεία του χωριού, που αναφέρονται κυρίως στην ιστορία των τιμηθέντων πρόσφατα ηρώων προγόνων μας Τριαντάφυλλου Κατσούδα και Νίκου Φτέρη, με την ανέγερση των προτομών τους. Θεώρησα χρέος μου, αυτά να γίνουν γνωστά σε όσους ήρθαν, έρχονται και θάρθουν, όχι μόνον στους απογόνους των Σταμοκωσταίων, αλλά σε όλους τους φτεριώτες και Έλληνες πατριώτες, μέσα και από το παρόν άρθρο: 1ον). Ο ακούραστος...
  • Το πέταγμα του ορτυκιού

    Το πέταγμα του ορτυκιού Αφήγηση Δημήτριος Βασ.. Θραψίμης Τα παλιά τα χρόνια όταν οι παρακάτω Φτεριώτες ήταν νεαροί, συναντήθηκαν στο κυνήγι. Ο Τάσος Κουκούλης (Γατσανο-Τάσος το παρατσούκλι του και άριστος κυνηγός!!!), με τον Ανδρέα Λαγό (Λαγ-Αντρέας το παρατσούκλι του). Κάθισαν κάτω από ένα δέντρο να ξεκουραστούν και να συζητήσουν πως πήγε το κυνήγι της ημέρας . -Τι έγινε Τάσο? -Όλα καλά Ανδρέα. -Πως πήγε το κυνήγι σήμερα?? Τάσο χτύπησες τίποτα ; -Χτύπησα ένα λαγο, 5-6 τρυγόνια και καμιά δεκαριά ορτύκια απαντάει ο Τάσος. -Μπράβο Τάσο και τα αεταίρια τους ; (συντρόφους – ταίρια τους) -Μερικά ναι . -Εσύ τι έφτιαξες Ανδρέα...
  • Τι καιρός είναι αυτός

    Τι καιρός είναι αυτός …             Αφήγηση Δημήτριος Βασ. Θραψίμης Ο Νίκος Τσούστας ήταν γιος του Τσούστα του Γραμματοδιδάσκαλου Ένας άνθρωπος ήσυχος, και νηφάλιος . Παντρεύτηκε μια κοπέλα από την Κουτσούφλιανη, την οποία έστελνε καθημερινά και έβοσκε καμιά δεκαριά γίδια που είχαν. Του άρεσε πολύ η κολτσίνα, έπαιζε τακτικά και ΠΡΟ-ΠΟ, και είχε κερδίσει κάνα δυο φορές λίγα λεφτά. Το ΠΡΟ-ΠΟ το κατέθετα εγώ στη Μακρακώμη όπου κατέβαινα κάθε μέρα λόγω της δουλειάς μου. Ένα βράδυ στη ταβέρνα της Νίκης τα είχε ψιλοκοπανίσει και μόλις μπήκα μέσα ήθελε σώνει και καλά να με κεράσει γιατί αισθανόταν υποχρέωση που του κατέθετα το ΠΡΟ-ΠΟ. Κάποια στιγμή σηκώθηκε, ζήτησε...
  • Σφαιρηδόν κατεβαίνω …… Σωρηδόν ανεβαίνω

    Σφαιρηδόν κατεβαίνω …… Σωρηδόν ανεβαίνω !!!!!             (Αφήγηση Ευάγγελος Κων/νου Τσίφτης) Προπολεμικά, περίπου το 1938-1939, το καφενείο του Ηλία Καραγιάννη στη Φτέρη ήταν γεμάτο κόσμο. Εγώ τότε ήμουνα περίπου 10-12 χρονών και έκανα το γκαρσόνι στο καφενείο, αφού τη μεγαλύτερη αδερφή μου την Ελένη την είχε παντρευτεί ο Ηλίας Καραγιάννης. Σ΄ένα τραπέζι κάθονται ο Βάγιας Καραγιάννης και ο Βαγγέλης Παταργιάς (ο επονομαζόμενος και «Μαύρος») και πίνουν τσίπουρα. Είχαν πιεί αρκετά, και κάποια στιγμή άρχισαν να λογομαχούν!!! Ο Βάγιας κάποια στιγμη του είπε «δεν είσαι άντρας ρε» και ο Βαγγέλης θίχτηκε και απάντησε: «ποιος εγώ?? Εγώ ρε μπορώ να πάω τώρα και...
  • Αλάτι στο κρεμμύδι

    Αλάτι στο κρεμμύδι                                  Αφήγηση Δημήτριος Βας.Θραψίμης Ο ΠετσαλοΜήτρος είχε 7 παιδιά .Μια μέρα τα πήρε όλα μαζί του και πήγαν να σκαλίσουν το αμπέλι. Η μικρότερη κόρη η Κούλα, ήταν πολύ μικρή για τέτοιες δουλειές, και απλά πήγε μαζί τους για να είναι παρέα με τα αδέλφια της. Το μεσημέρι κάθισαν να φάνε ψωμί με κρεμμύδι ,τίποτα άλλο δεν είχαν. Όπως άρχισαν να τρώνε, ο ΠετσαλοΜήτρος είδε έναν χωριανό τους να πηγαίνει προς το αμπέλι του ,και επειδή τα μεγαλύτερα κορίτσια του ήταν σε ηλικία γάμου τους είπε να πάνε να συνεχίσουν το φαγητό τους μέσα στον αχυρώνα που είχαν δίπλα στο αμπέλι, για να μην δει ο χωριανός τους πόσο φτωχικό ήταν το τραπέζι τους. Όπως έτρωγαν τα παιδιά στον αχυρώνα και ο ΠετσαλοΜήτρος συζήταγε με τον χωριανό τους από έξω, ακούγετε η...
  • Πάντα τα μαύρα να φορεί, ποτέ του να μην ξυριστεί

    Πάντα τα μαύρα να φορεί, ποτέ του να μην ξυριστεί !!!!!                              Αφήγηση Ευάγγελος Κων/νου Τσίφτης    Προπολεμικά η Φτέρη είχε δυό παππάδες !!! Ηταν ο Παπα-Γιώργης Σακελλάρης και ο Παπα-Κώστας Παπαφωτίου (Θανασούλας). Το καλοκαίρι ο Παπα-Γιώργης λειτουργούσε στον Αη-Γιώργη της Ανω Φτέρης όπου και παραθέριζε και ο Παπα-Κώστας- στην Αη-Δημήτρη. Στην Άνω Φτέρη όμως ήταν ο πολύς κόσμος και επομένως ο Παπα-Γιώργης είχε και τα πολλά έσοδα, αφού τότε οι παπάδες δεν είχαν μισθό αλλά μόνο τα τυχερά τους (αργότερα με νόμο του Πλαστήρα θεσπίστηκε να πληρώνονται από το κράτος). Ο Παπα-Κώστας που ειχε και οικογένεια με μικρά παιδιά το καλοκαίρι είχε πολύ λίγα τυχερά !!! Κάποιο καλοκαίρι λοιπόν, από τον Αη-Δημήτρη έλειψε το λάδι!!!! Κάποιος το είχε πάρει και δεν...
  • Το συμβάν θεωρείτε λήξαν

    Το συμβάν θεωρείτε λήξαν.                                           Αφήγηση Δημήτριος Β.Θραψίμης   Είμαστε στα μέσα της δεκαετίας του ‘70 Μια Κυριακή πρωί στη εκκλησία της Λευκάδας μπήκε ένας ψηλός μελαχρινός άντρας με κυνηγητικά ρούχα και με το δίκαννο στον ώμο. Ήταν ο Γυμνασιάρχης Τσάκας ,θεολόγος  από το Μαυρίλο,που εκείνη την εποχή υπηρετούσε στο Γυμνάσιο της Σπερχειάδας. Σταμάτησε μπροστά στο παγκάρι, άναψε ένα κερί ,έβγαλε το καπέλο του, κατέβασε το δίκαννο από τον ώμο, και παρακάλεσε τους επιτρόπους να αφήσουν το καπέλο και το δίκαννο κάπου πίσω από το παγκάρι μέχρι να τελειώσει η θεια λειτουργία. -Καλημέρα Γυμνασιάρχα ,μείνετε ήσυχος θα σας φυλάξουμε εμείς τα πράγματα σας . Είπαν οι επίτροποι και ο Γυμνασιάρχης τράβηξε για το ψαλτήρι μιας και ήταν και ψάλτης στην εκκλησία. Ο Άρχων Ιεροψάλτης του παραχώρησε τη θέση του από σεβασμό ,και άρχισαν να ψάλουν...
  • Στο Γυμνάσιο της Σπερχειάδας

    Στο Γυμνάσιο της Σπερχειάδας                                                Αφήγηση Δημήτριος Βασ.Θραψίμης   Τη δεκαετία του ’50 μαθητές του Γυμνασίου Σπερχειάδας οι Δημ.Θραψίμης του Βασ. ,Γιάννης Σπανός του Ευαγγ. και Τάσος Σπανός, αδελφός του Γιάννη. Δύσκολα χρόνια ,πείνα και δυστυχία. Για να μπορούν να πληρώνουν οι πατεράδες μας το ενοίκιο κάθε μήνα ,επειδή ήμασταν και κουμπάροι,μας νοίκιασαν ένα δωμάτιο στη Σπερχειάδα ,ιδιοκτησίας Κων/νου Σπανού από την Φτέρη. Το εν λόγο κτήριο  είχε τρία δωμάτια των 20-25 τ.μ το καθένα .Ήταν κτισμένο με πλίθες, το ταβάνι ήταν με δέντρινα καδρόνια κακοπελεκημένα, και από πάνω σκεπασμένο με κεραμίδια. Το πάτωμα στρωμένο με χώμα, και όχι καλά ισιασμένο. Μια ξύλινη πόρτα, και ένα παράθυρο μικρό. Το δεύτερο δωμάτιο ακριβώς ίδιο με το δικό μας το είχαν νοικιασμένο ο Γεωργ.Βασιλείου και ο αδελφός του Κώστας από τη...
  • Ο παρδαλοκοκκινωπός κόκορας

    Ο παρδαλοκοκκινωπός κόκορας                                Αφήγηση Δημήτριος Β.Θραψίμης Ένα απόγευμα πίναμε καφέ με τον Γιώργο Νταλιάνη τον δάσκαλο . Εκείνη την ώρα πέρναγε ο Κωστας Μπακατσέλος ,με τον οποίο ήταν συμμαθητές στο Γυμνάσιο της Σπερχειάδας ( μακαρίτες πλέον και οι δύο ) Τον φωνάζει ο δάσκαλος να τον κεράσουμε καφέ και του λέει κάποια στιγμή . -Πες μας ρε Κώστα πως έγινε τότε με τον κόκορα του Γουνόπουλου; Ο Κώστας αφού γέλασε άρχισε…. Ο Γυμνασιάρχης του Γυμνασίου Σπερχειάδας κ.Γουνόπουλος ( μαθητές του εμείς ), στο παζάρι της Σπερχειάδας αγόρασε ένα κόκορα για να τον σφάξει και να τον μαγειρέψει. Ο κόκορας αυτός ήταν τροφαντός, είχε ένα παρδαλοκόκκινο χρώμα,και καθώς τον πήγαινε σπίτι άρχισε να λαλάει. Άρεσε αυτό στον κ.Γυμνασιάρχη , και όχι μόνο δεν τον έσφαξε...
  • Οι σωφεραίοι και ….ο Φτεριώτης Charles Bronson

      Οι σωφεραίοι και ….ο Φτεριώτης Charles Bronson !!!           (εκ του γαλλικού Le sofeur /οδηγός)                       Αφήγηση Κων/νος Βασ.Τσιφτης Ήταν Μάρτης του 2011, όταν ανέλαβα τη διοίκηση στο Αστυνομικό Τμήμα Μακρακώμης. Μετά από λίγες μέρες, όταν βγήκα για καφέ στην πλατεία, με πλησίασε ένας ηλικιωμένος κύριος, με χαιρέτησε και μου ευχήθηκε καλή επιτυχία στα καθήκοντά μου. Τον θυμήθηκα!!! Ήταν ο Νίκος Κατσαδούρος!!! Οδηγός του ΚΤΕΛ στα λεωφορεία των 32 θέσεων, που τη 10ετία του 70, όταν είμαστε μαθητές Γυμνασίου, κάθε πρωΐ στις 07.00΄, μας έπαιρναν από το χωριό μας, τη Φτέρη, και μας πήγαιναν στο Γυμνάσιο στη Σπερχειάδα και το μεσημέρι στις 14.30΄ μας ξανάφερναν στο χωριό. Τον ρώτησα τι κάνει και φάνηκε να εκπλήσεται!! - Με γνωρίζεις? με ρώτησε. -...
  • Ένα Σαββατόβραδο στη Φτέρη

    Ένα Σαββατόβραδο στη Φτέρη                 Αφήγηση Κων/νος Βασ.Τσίφτης           Πρίν μερικές μέρες, ήμουν στο χωριό.   Σούρουπο Σαββατόβραδου και είπα να περπατήσω λίγο στον κεντρικό δρόμο.   Ανοιχτό είναι το μαγαζί του Λάμπου στην Πλατεία, στο ισόγειο του σπιτιού του Λαγκοράνη. Μέσα είναι 5-6 άτομα και ο Ηλίας Κοντογιάννης (Καρυαμπάς) στην ψησταριά. Στο δρόμο έξω, ερημιά!! Δεν κυκλοφοράει άνθρωπος!!!   Μια από τα ίδια και στο καφενείο του Καραγιάννη !! Κι εδώ 8-10 άτομα!! Άλλοι παίζουν χαρτιά κι άλλοι βλέπουν τηλεόραση.   Από εδώ και πέρα, μέχρι την αποθήκη του Συνεταιρισμού ερημιά!!!! Δε συνάντησα άνθρωπο!!!   Πόσο άλλαξε το χωριό μας!!!! Πόσο ρήμαξε!!!   Κι όμως πρίν κάμποσα χρόνια το χωριό έσφυζε από ζωή!!!! Η σκέψη μου...
  • Τ΄ αυγό και το λάβδανο

    Τ΄ αυγό και το λάβδανο Ο Κώστας Λαγός ( ο Γουμενο-Κώστας, γιος της Γουμενο-Γιάνναινας) όταν η μάνα του είχε ένα εντερικό πρόβλημα φώναξε τον Πετσαλο-Μήτρο που ήταν πρακτικός νοσοκόμος ,να εξετάσει τη μάνα του και να του πει τι να κάνει για να γίνει καλά. Την εξέτασε ο Πετσαλο-Μήτρος και λέει στον Γουμενο-Κώστα . -Πάρε ένα αυγό και πήγαινε στο μαγαζί του Κουμπουρλή. Δώστου το και πες να σου δώσει λάβδανο. Τα υπόλοιπα παιδιά ήταν μικρά ,φώναζαν και μάλωναν .Για να ησυχάσουν τότε τους λέει η Πετσαλο-Μήτραινα -Μη φωνάζετε γιατί αν δεν ενεργηθεί η μάνα σας, θα πεθάνει και θα μείνετε ορφανά!!!! Λούφαξαν...
  • Με πιάνει Λύχρα

    Με πιάνει Λύχρα !!!!!                         Αφήγηση: Δημήτριος Βασ. Θραψίμης Η Γιάνναινα ( γυναίκα του Γουμενο-Γιάννη ) είχε ένα δερματικό πρόβλημα, και της πρότεινε η γιαγιά μου η Πετσαλο-Μήτραινα να την πάει στα Λουτρά της Παλιοβράχας ,που ήταν ιδανικά για δερματικές παθήσεις. Τότε υπήρχαν δωμάτια για ενοικίαση στα Λουτρά ,μαγαζιά ,ακόμα και Φαρμακείο,και πήγαινε πολύς κόσμος από τις γύρω περιοχές για ιαματικά λουτρά. Κάθισαν μερικές μέρες ,και ύστερα πήγε ο Πετσαλο-Μήτρος και τις έφερε στη Φτέρη. Την άφησαν στο σπίτι της και μετά πήγαν οι Πετσαλαίοι στο δικό τους. Ύστερα από 2-3 μέρες πήγε η Πετσαλο-Μήτραινα να δει τι κάνει η Γουμενο-Γιάννενα. -Τι καν’ς θειά??? Σ΄ πέρασε η φαγούρα ?? -Δεν μ΄ πέρασε παιδάκι’μ !!! -Και τι καν’ς θειά...
  • Σήκω βρε χαλμούκι

       Σήκω βρε χαλμούκι    Ο παπά-Κώστας Παπαφωτίου ( πατέρας του Θανασούλα) έμενε στον Κλειτσό. Ο παπά-Κώστας ήταν άξιος λειτουργός της πίστης μας, αλλά είχε και μια από τις καλύτερες φωνές στη ψαλτική. Στη Φτέρη ειχαμε και τον ΠετσαλοΜήτρο ,ο όποιος ήταν ο καλύτερος ιεροψάλτης όλης της περιοχής. Ο Δεσπότης όταν ήθελε να επισκεφθεί κάποιο χωριό της περιοχής ,έπαιρνε πάντα αυτούς τους δυο για να λειτουργήσουν μαζί του. Γέρασε ο παπά-Κώστας ,χήρος όπως ήταν ,τα παιδιά του είχαν φύγει από το χωριό ,αρρώστησε μια μέρα και τα μεσάνυχτα μην αντέχοντας άλλο πήγε στο σπίτι το Πετσαλέικο, όπου κοιμόταν ο Ηλίας Πετσάλας. Χτύπησε...
  • Γαρδίκης απεβίωσεν

    Γαρδίκης απεβίωσεν                                         Αφήγηση Δημήτριος Βασ.Θραψίμης   Ο Γαρδίκης ο προύχοντας του Γαρδικίου είχε ζητήσει από το παπα-Κώστα Παπαφωτίου, και τον ΠετσαλοΜήτρο όταν πεθάνει να πάνε να ψάλλουν στη κηδεία του. Όταν αρρώστησε βαριά ο Γαρδίκης,πήρε τηλέφωνο εδω στη Φτέρη η γυναίκα του,και ειδοποίησε αυτούς τους δυο ότι ο αντρας της είναι βαριά αρρώστος, και να είναι ετοιμοι αν πεθάνη να ερθουν επάνω στο Γαρδίκη να τον ψάλλουν. Πέρασαν αρκετές μέρες περιμένοντας να τους ειδοποιήσουν για τον θάνατο του Γαρδίκη,αλλά ειδοποιήση δεν είχαν. Πήγαν τότε στο μαγαζί του Κουμπουρλή που είχε το μοναδικό τηλέφωνο στη Φτέρη, πήραν τηλέφωνο στο Γαρδίκη και ρωτάει ο παπα-Κώστας Παπαφωτίου : -Γα-γα..ρδίκης απεβίωσεν η όχι ; Η απάντηση ηταν αρνητική. Αυτό γινόταν για αρκετές  μέρες. Κάποια στιγμή τους...
  • Ο Υπνοβάτης

    Ο Υπνοβάτης                        Αφήγηση Δημήτριος Βασ.Θραψίμης Με τον ξάδελφο μου τον Μητσάκη,ο οποίος είναι δυο χρόνια μικρότερος από μένα ,μας έστελνε ο πατέρας μου (ο μπάρμπα-Βασίλης ) όταν εγώ ήμουν γύρω στα 15, να νυχτοβοσκήσουμε τα άλογα στο κάμπο, για να μην τρώνε το έτοιμο τριφύλλι που είχαμε στους αχυρώνες . Φάγαμε για βράδυ στο σπίτι, πήραμε τα άλογα, και ξεκινήσαμε για το κάμπο .Στο δρόμο συζητάγαμε για φαντάσματα ,για υπνοβάτες, και άλλες τέτοιες ιστορίες . Όταν φτάσαμε στον Ξηριά, στο ύψος τις αχυρώνας του Μπαλαφούτη, εκεί όπως ήταν ο δρόμος ,δεξιά υπήρχε μια τούφα ( χαμόκλαδα ) Ξαφνικά βλέπουμε την ΖουκοΧαραλαμπίνα ( μητέρα του Λάκη και Βασίλη Σταμοκώστα,) καβάλα σε ένα μουλάρι που τον φώναζαν Μάρκο...
  • Γάμος στη Φτέρη μέσα στον Εμφύλιο

    Γάμος στη Φτέρη μέσα στον Εμφύλιο    Αφήγηση Ιωάννη Καραγιάννη και Δημήτρη Αρκούδα +   Είμαστε στο καλοκαίρι του 1948 μέσα στον Εμφύλιο!! Μέσα στη φτώχεια και την καταστροφή!!!!! Η ζωή όμως συνεχίζετε, και στη Φτέρη γίνεται αρραβώνας.!!!! Ο Φτεριώτης Χαράλαμπος Γεωργόπουλος (Αι’λο-Χαράλαμπος το παρατσούκλι του, και το σπίτι του ήταν το τελευταίο στο δρόμο για την Άνω Φτέρη) αρραβώνιαζε την αδελφή του Ανθούλα με κάποιον από τον Μώλο. Το γλέντι γίνεται στο σπίτι του Αι’λο-Χαράλαμπου στον Κλειτσό ( τότε ο κόσμος για να πάει στήν Ανω Φτέρη πήγαινε απο το μονοπάτι στον Κλειτσό )   Παρ' όλες τις άσχημες συνθήκες, το...
  • Ο αφελής ζήτουλας στη Γερμανία του 1960-1962

    Ο αφελής ζήτουλας στη Γερμανία του 1960-1962                       (Φτέρη, καφενείο Καραγιάννη 25/1/2017)     Βρισκόμαστε καταμεσής του Χειμώνα και οι λιγοστοί χωριανοί που συναθροίζονται στο μοναδικό καφενείο του χωριού βρίσκουν την ευκαιρία για λίγες αναδρομές – αφηγήσεις απ’ τα παλιά.   Μεταξύ των άλλων τό ’φερε η κουβέντα, πού αλλού, και για τα μνημόνια, τη Μέρκελ, τον Σόιμπλε, τον γερμανικό λαό, πως κατάφερε μετά δυο καταστροφικούς παγκόσμιους πολέμους, που προκάλεσε η ίδια, να είναι και πάλι ηγέτιδα δύναμη στην Ευρώπη κ.λπ.   Κατά γενική διαπίστωση αυτό το οφείλει στην νοοτροπία του λαού της, που αγαπάει την πατρίδα του και είναι νομοταγής και πειθαρχημένος.   Οπότε, ως πιο ειδήμων της παρέας, ο ιδιοκτήτης του καφενείου...
  • Χρόνια δύστυχα – Χρόνια τυραννισμένα

    Χρόνια δύστυχα – Χρόνια τυραννισμένα       Αφήγηση Βασίλειος Δημ.Σταμοκώστας     Θα μπορούσε κανένας να ονοματίσει τα κατοχικά και μετακατοχικά χρόνια με, πέραν των άλλων, τους βαρείς χειμώνες, και με αφορμή τις φετινές πολικές θερμοκρασίες.   Χαρακτηριστικά θυμάμαι το Χειμώνα του 1945, όντας 8 χρονών, που περίπου το 75% των σπιτιών και αχυρώνων του χωριού είχαν γίνει στάχτη κατά την πυρπόληση των χωριών από τους Γερμανούς στις 15/8/1944.   Τι απελπισία, τι καημός, τι αγανάκτηση, για τους ολετήρες της ζωής των δύστυχων κατοίκων της Δυτικής Φθιώτιδας και της Ελλάδας μας γενικότερα.   Τι να προλάβει ο καθένας να συμμαζέψει από γεννήματα. Τριφυλλοσπόρια, καλαμπόκια,...
  • Θέρος και αλώνισμα στη Φτέρη

    Θέρος και αλώνισμα στη Φτέρη        Αφήγηση Κων/νος Βασ.Τσίφτης Την εποχή που υπήρχαν οι πατόζες, ο θερισμός γίνονταν μόνο με το χέρι. Με τα δρεπάνια!!!!Τότε καλλιεργούνταν όλα τα χωράφια που είχαν οι κάτοικοι της Φτέρης παντού. Έσπερναν σιτάρια όχι μόνο στα χωράφια του κάμπου αλλά ακόμα και στην Ανω Φτέρη. Σήμερα όλα αυτά τα χωράφια, αν δεν έχουν ήδη γίνει δάσος, σίγουρα είναι εδώ και πολλά-πολλά χρόνια ακαλλιέργητα!!!!Ο πατέρας μου έσπερνε σιτάρι περίπου τα 4-5 στρέμματα από το χωράφι μας στην άνω Φτέρη (σε πρόσφατο τοπογραφικό διαπίστωσα ότι είναι περίπου 10 στρέμματα. Ίσως το μεγαλύτερο κτήμα στην Ανω Φτέρη!!) Έσπερνε...
  • Το συσσίτιο στο Δημοτικό σχολείο της Φτέρης

    Το συσσίτιο στο Δημοτικό σχολείο της Φτέρης              Αφήγηση Κων/νος Βασ.Τσίφτης Σεπτέμβριος του 1965 που πήγα στην Α΄ Δημοτικού!!! Πού αλλού?? Στο 3θέσιο Δημοτικό Σχολείο της Φτέρης, που είχε τότε 108 παιδιά!!!! Κάθε μέρα πηγαίναμε στο σχολείο έχοντας μέσα στην τσάντα μας και από ένα κυπελάκι με χερούλι. Ήταν τσίγκινο ή εμαγιέ!!! Βλέπετε τότε δεν υπήρχαν τα πλαστικά!! Στο κυπελλάκι αυτό, η μαγείρισσα του σχολείου, η Κουκούλη Τασία, μας έβαζε το πρωϊνό μας, που πότε ήταν γάλα και πότε τσάϊ του βουνού. Τα είχε βράσει πρωΐ - πρωΐ στο μαγειρείο που ήταν στο Βόρειο μέρος της Δυτικής αίθουσας του σχολείου, προς τη μεριά του Αη-Βασίλη. Το τσάϊ πίνονταν. Το...
  • Τα σκατζοχέρια

    Τα  σκατζοχέρια                    Αφήγηση  Ιωάννης Η. Καραγιάννης     Είχα μια σκύλα που είχε ειδικότητα στα σκατζοχέρια. Την λέγαμε Tσιτσιολίνα γιατί κουνιόταν πολύ. Όταν έβρισκε τον σκαντζόχοιρο τον γκλαφούναγε και δεν τον άφηνε να βγει απ τη φωλιά του. Πήγαινε λοιπόν η γυναίκα μου η Ρωξάνη, με ένα κουβά πλαστικό ,τον έπιανε και τον πέταγε στη καρότσα του αγροτικού  αυτοκινήτου για να μην μπορεί να φύγει.Ένα βράδυ έβγαλε 6 εκεί πίσω από το  σπίτι μου. Δεν μας άφηνε να κοιμηθούμε η μαγκούφα… Την άλλη μέρα ήρθαν κάτι γύφτοι στη Φτέρη και πούλαγαν πεπόνια. - Άμα σου δώσω 6 σκατζοχέρια, πόσα πεπόνια θα μου δώσεις?  λέει η Ρωξάνη. Γυάλισε το μάτι του γύφτου μόλις άκουσε για σκατζοχέρια. - Θα σου δώσω πολλά λέει ο γύφτος… -...
  • Το … δεκαρολόϊ

    Το … δεκαρολόϊ !!!!                                       Αφήγηση Κων/νος Βασ.Τσιφτης Πρίν λίγο καιρό, αποφάσισα να τακτοποιήσω το υπόγειο του σπιτιού μου στη Φτέρη, γιατί ήταν «πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμμένοι»!!!! Ανοίγοντας μιά από τις πολλές χαρτοκούτες, για να δώ τι έχει μέσα, βρήκα ένα μικρότερο χάρτινο κουτί, από κουραμπιέδες Υπάτης «Κεραμίδα», σχεδόν γεμάτο με …. δεκάρες και εικοσάρες!!!! Έμεινα αποσβολωμένος να τις κοιτάζω. Γυάλιζαν στο φώς που τις χτυπούσε!!! Ήταν απομεινάρι της παιδικής μου ηλικίας. Όταν μικρό παιδί έπαιζα με τα άλλα παιδιά δεκαρολόϊ, ανάμεσα στα κυπαρίσσια της Φτέρης δίπλα στη Ηρώο. Η σκέψη μου γύρισε πολλά χρόνια πίσω. Στις αρχές της 10ετίας του 1970. Εκείνη την εποχή όλα τα παιδιά του χωριού, είχαμε και παίζαμε με σιδερένιες μπίλιες από ρουλεμάν ή μεγάλους γυάλινους βώλους. Όσο...
  • Ο Σινεμάς

    Ο Σινεμάς                                              Αφήγηση Κων/νος Βασ.Τσίφτης Από τις αρχές της 10ετίας του 60, μέχρι περίπου τις αρχές της 10ετίας του 80, στη Φτέρη, κάθε Σαββατόβραδο είχε κινηματογράφο!!! Στο καφενείο του Καραγιάννη έπαιζαν κινηματογράφο οι Ντζουναίοι. Τα αδέρφια Κων/νος και Βασίλης Ντζούνας, από τη Σπερχειάδα. Ο ένας έπαιζε στη Φτέρη και ο άλλος πήγαινε στην Παλιοβράχα. Το επόμενο Σαββατόβραδο άλλαζαν χωριό. Τους θυμάμαι που έρχονταν με ένα τρίκυκλο λαδί χρώματος, μοτοσακό Zundapp, που στην καρότσα του είχαν την κινηματογραφική μηχανή και τις ταινίες σκεπασμένες με ένα μουσαμά. Αργότερα έρχονταν με ένα κίτρινο VW κλειστό (κλούβα). ¨Όπως έμπαινε το αυτοκίνητο στο χωριό φώναζε από το μεγάφωνο το έργο που θα έπαιζε, τα ονόματα των πρωταγωνιστών και την ώρα έναρξης. Έστηνε τη μηχανή πάντα, σ΄ένα τραπέζι μπροστά από το ψυγείο του...
  • Η … κατ’νάρα !!!!!!

    Η … κατ’νάρα !!!!!! (εικόνες και μνήμες από τη Φτέρη των 10ετιών 1960 & 1970)                       Αφήγηση Κων/νος Βασ.Τσίφτης Ο Κυρτσο-Μήτσος ήταν Φτεριώτης. Κυρίτσης Δημήτριος ήταν το όνομά του. Ήταν ένας φτωχός γεράκος, κοντός με μουστάκι και τραγιάσκα, κι ένα κόκκινόμαυρο σακκούλι κρεμασμένο στον ώμο του, από το οποίο πάντα φαινόταν η λαβή μιας κλαδευτήρας. Θυμάμαι που πάντα φορούσε λαστιχένια παπούτσια. Πότε γαλότσες και πότε (όταν ήταν στεγνός ο τόπος), κοντά μέχρι τον αστράγαλο. Αυτός έμενε στον Κυρτσο-μαχαλά, ψηλά το χωριό και είχε λίγα γίδια (20-25 μαζί και 2-3 τράγους) που τα έβγαζε κάθε μέρα για βοσκή. Φτωχό, αγροτικό κυρίως χωριό η Φτέρη, που έσφυζε όμως από ζωή. Βέβαια υπήρχαν και οικογένειες που...
  • Ο ….. Τσιλιμπόκας

    Ο ….. Τσιλιμπόκας                       Αφήγηση Κων/νος Βασ.Τσιφτης     «Μπροστά πάει ο Λαγγοράνης, πίσω ο Τσιλιμπόκας!!! Αϊντε τιριντάχ – τιριντάχ- τιριντάχ !!! Πρρρρ - Πρρρρρ!!!!! Α, στο διάλο Τσιλιμπόκα !!!!» Φτέρη. Πρώτα χρόνια της 10ετίας του 1970. Εκείνη την εποχή, στη Φτέρη υπήρχαν πάρα πολλά παιδιά. Πέρα από αυτά που πήγαιναν στο (εξατάξιο) Γυμνάσιο και κάθε μέρα γέμιζαν ένα λεωφορείο 32 θέσεων, στο Δημοτικό Σχολείο του χωριού φοιτούσαν πάνω από 80 παιδιά!!! Το παιχνίδι στην Πλατεία του χωριού κάθε απόγευμα, κρατούσε μέχρι αργά το βράδυ. Τουλάχιστον μέχρι να βαρεθούμε ή μέχρι να πέσει το σκοτάδι, ώστε να μην είναι δυνατή η συνέχειά του. Τα παιχνίδια που παίζαμε: κυνηγητό, κρυφτό, Indeal, γουρούνα, σκατόλια, τσελίκα και φυσικά μπάλα. Πολλή μπάλα...
  • Κάποτε τ΄ Αη-Γιαννιού !!!

    Κάποτε τ΄ Αη-Γιαννιού !!!                               Αφήγηση Τσίφτης Βασ.Κω/νος       - Καλησπερά-να σου Για- βρέ Γιάννο μου!!!! - Καλώς τα παλληκάρια !!! ……. ……. ……. Τ΄ Αη-Γιαννιού αύριο !!! Τελειώνει το 12ήμερο κι αρχίζουν τα σχολεία. Η μνήμη γυρίζει αρκετά χρόνια πίσω. Σα σήμερα το βράδυ, τα παιδιά της Φτέρης πήγαιναν στα σπίτια που είχαν Γιάννη και τραγουδούσαν το Γιάννο, δηλαδή τα κάλαντα που άρχιζαν με το παραπάνω δίστιχο. Τώρα πλέον δεν πάει κανένας !!! Χάθηκε και αυτό το έθιμο μέσα στο χρόνο!!! Κρίμα !!!!! Αυτά τα κάλαντα ήταν ιδιόρρυθμα. Παρ΄όλο που προσπαθώ να τα θυμηθώ, θυμάμαι μόνο κάποιο μικρό απόσπασμα. Τέλος πάντων, το να ψάξω να τα βρώ ολοκληρωμένα, είναι μια άλλη ιστορία. Πρόπερσι μόνο, τέτοια μέρα, που είμαστε 3-4 άτομα στο καφενείο και πίναμε τσίπουρα,...
  • Ο αρκουδιάρης !!!

    Ο αρκουδιάρης !!! Αφήγηση Κων/νος Βασ.Τσίφτης     Ήρθε στο χωριό ο αρκουδιάρης Ένας μαύρος γύφτος ξεδοντιάρης…….   Πέρασαν τόσα χρόνια από τότε, που δε θυμάμαι πλέον, αν ήταν πράγματι ξεδοντιάρης!! Σίγουρα πάντως, ήταν γύφτος!! Μαυριδερός, με τραγιάσκα, άσπρο μουστάκι στριφτό, πουκάμισο από αλατζά, γιλέκο καφέ (δεν ξέρω αν ήταν από τη βρώμα ή αν ήταν το χρώμα του) και παντελόνι στενό με κοφτές τσέπες (χασάπικες). Ηταν αμέσως μετά την Πρωτοχρονιά και πρίν αρχίσουν τα σχολεία. Ετος?? Περίπου στο 1967-1970!!! Μπήκε στο καφενείο του Καραγιάννη Ηλία, κρατώντας στο ένα χέρι την άκρη της αλυσίδας που ήταν τυλιγμένη γύρω από ένα ματσούκι (για να κρατάει σε...
  • Το καρέλι του Γρηγόρη Καραγιάννη

    Το καρέλι του Γρηγόρη Καραγιάννη (Ή αν θέλετε «Κανένα πρόβλημα δεν είναι άλυτο!!»)                                  Αφήγηση Κώστας Τσίφτης   Φτέρη. Αρχές της 10ετίας του 1970. Ο δρόμος για τον Κλειτσό δεν είχε ακόμα γίνει. Για να πάς εκεί πεζός ή με ζώο, υπήρχαν 2 δρόμοι. Ο ένας, από το Ανατολικό μέρος της συνοικίας, περνώντας το Αρκουδόρεμα πάνω από το παλιό ξύλινο γεφύρι (υπάρχει ακόμα !!!!!) και ο άλλος, από το Δυτικό μέρος της συνοικίας, κατεβαίνοντας στο ρέμα πίσω από την εκκλησία και αναβαίνοντας το παλιό πέτρινο καντερίμι, μπροστά από τη βρύση της Μάρως. Ο Κώστας Παπαφωτίου ήθελε να ανακαινίσει το παλιό πατρικό του σπίτι (του Θανασούλα), που βρισκόταν προς το Δυτικό μέρος του Κλειτσού, δίπλα στο σπίτι του Πετσάλα. Υπήρχε όμως ένα αξεπέραστο για την εποχή πρόβλημα!!!!!! Πώς θα...
  • Θα το φοράω κάθε Κυριακή

    Θα το φοράω κάθε Κυριακή Αφήγηση Γιάννης Η. Καραγιάννης Βρισκόμαστε γύρω στο 1963-64.Στο καφενείο βρίσκεται η γνωστή πελατεία της Φτέρης και η ώρα περνά με καφε,τσιπουρο ,δηλωτή και συζήτηση επί παντός επιστητού. Σε ένα τραπεζάκι κάθετε ο Στέλιος ο Σταμοκωστας 85-87 χρονών τότε.Ο Στέλιος ήταν αγρότης ,είχε και αμπέλια στο καμπο,και μάλιστα επειδή είχε κάνει και στην Αμερική ,ήταν ο πρώτος που είχε φέρει κλήματα όταν είχε επιστρέψει στη Ελλάδα από ποικιλίες που δεν υπήρχαν τότε στη περιοχή. Είχε φτιάξει μόνος του ένα αυτοσχέδιο τσιμπούκι για να καπνίζει το καπνό του,που σημειωτέον οι...
  • Η κουσκούτα και ο λαγός

    Η κουσκούτα και ο λαγός                      Αφήγηση Δημήτριος Βασ.Θραψίμης Βρισκόμαστε γύρω στο 1940 Σεπτέμβριο μήνα περίπου εποχή που γινόταν η συλλογή του τριφυλόσπορου.Στη Φτέρη αλλά και στη ευρύτερη περιοχή εκείνη την εποχή ο τριφυλόσπορος είχε πολύ κουσκούτα.Η κουσκούτα είναι ένα ζιζάνιο που ήταν δύσκολο να την καταπολεμήσουν οι αγρότες εκείνη την εποχή και η παρουσία της μείωνε ανάλογα την αξία του παραδιδόμενου τριφυλοσπορου και αν υπήρχε σε μεγάλη ποσότητα δεν τον παραλάμβαναν καθόλου..Υπόψη ότι ο τριφυλόσπορος ήταν ένα προϊόν που απέφερε ένα ικανοποιητικό εισόδημα στους αγρότες εκείνη την εποχή.Η συγκέντρωση του σπόρου γινόταν στη Λαμία σε συγκεκριμένα σημεία οπού υπήρχαν γεωπόνοι υπάλληλοι της...
  • Επικίνδυνα Παιδικά Παιχνίδια

    Επικίνδυνα Παιδικά Παιχνίδια. Αφήγηση Τσίφτης Κώστας Φτέρη. Τέλος 10ετίας 1960 - Αρχές 10ετίας 1970. Περίπου 20 χρόνια από το τέλος του Εμφυλίου. Επταετία. Ό,τι πολεμικό υλικό υπήρχε – και υπήρχε αρκετό - κρυμμένο σε αχυρώνες, χατήλια και υπόγεια, ο κόσμος επειδή φοβόταν, το πετούσε στα σκουπίδια. Στο χωριό 2 ήταν τα σημεία που τα πετούσε. Το ένα ήταν η «Πουρνάρα» πίσω από τα Παραπεραίϊκα προς τα Μετόχια (πίσω από το σπίτι του Νταλιάνη Νίκου) και το άλλο στη «Σάρα», πίσω από την εκκλησία (εκεί που ήταν παλιότερα τα σφαγεία). Πιτσιρικάδες εμείς με κοντά παντελόνια και το λάστιχο (σφεντόνα) στην...
  • Μαζέψτε τις να μην πεδικλωθώ

    Μαζέψτε τις να μην πεδικλωθώ…..                              Αφήγηση Κώστας Τσίφτης   Φτέρη. Αρχές 10ετίας 1980. Χειμώνας στο καφενείο του Καραγιάννη. Γύρω από την ξυλόσομπα καθόμαστε 6-7 άτομα, μεταξύ των οποίων και δύο (οι Γ.Κ. και Χ.Μ.) οι οποίοι είχαν μια έντονη και μεγάλη συζήτηση, περί …….. γυναικών και σχετικά με την ερωτική τους δραστηριότητα !!!! Σε μια καρέκλα καθόταν η Καραϊνου Λένη (γιαγιά του Ηλία), η οποία δεν μιλούσε, γιατί πότε παρακολουθούσε την τηλεόραση και πότε την … έπαιρνε ο ύπνος!!! Το βέβαιο όπως αποδείχτηκε αργότερα, ήταν ότι παρακολουθούσε και τη συζήτηση αυτών των 2!!! Κάποια στιγμή επειδή είχε πέσει η φωτιά στη σόμπα, η γιαγιά σηκώθηκε, πήγε και πήρε ένα ξύλο και γύρισε να το ρίξει στη σόμπα. Επειδή αυτοί οι 2 που είχαν την τόσο «φλογερή»...

glavas

Γεώργιος Κων. Σταμοκώστας. (Παρατσούκλι: Γιωργάνας ή Γκλάβας ή Αμήν 1912-23/6/1987)
 
«Γενικά οι Σταμοκωσταίοι ανήκαν στους λάτρεις του κρασιού. Τιμούσαν το αγαθό που πρωτοευλόγησε ο Χριστός κατά υπερβολικό πολλές φορές τρόπο.
Πίστευαν στα λόγια του Γαλιλαίου (Ιταλός αστροφυσικός) ότι: Η ΓΗ ΚΙΝΕΙΤΑΙ, αλλά δυσκολεύονταν να το καταλάβουν και γιαυτό συμπλήρωναν: ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΙΕΙΣ ΚΡΑΣΙ!!
Κατά την εφαρμογή του πειράματος πέραν από την απόλαυση, ήταν απαραίτητη και η φιλοσοφία, οι μικροαντεγκλίσεις για ψύλλου-πήδημα, τα πειράγματα και υπονοούμενα, αλλά και η εξομολόγηση των προβλημάτων που αντιμετώπιζε ο καθένας.
Ήταν το μέσον που τους αντάμωνε, η καταφυγή, η διασκέδαση και η παρηγοριά. Η λησμονιά, έστω και για λίγο από τα πιεστικά προβλήματα της καθημερινότητας.
Κύριο εντευκτήριο, το παλιό μαγαζί των αδελφών Μήτρου και Λάμπρου Σωτηρίου Σταμοκώστα, και για την περίπτωση τώρα του Σωτήρη, γιου του Λάμπρου, (1914-14/3/2000). Αρκούσε μια ελιά στον καθένα να τη βυζαίνει και να κατεβάζει το ευλογημένο...πολλές φορές χωρίς όριο. Η ιστορία τους θέλει να είναι όλοι λάτρεις αυτού του αγαθού, άλλος λίγο και άλλος πολύ.
Τα βράδια, όταν σχολούσαν απ’ το φροντιστήριο, ελλείψει τότε και του δημοτικού φωτισμού, όλο και θα έβρισκες κάποιον στο δρόμο να διαγράφει ελιγμούς ζικ-ζακ ή να πιάνει τον τοίχο από καμιά αστρέχα, πηγαίνοντας για το σπίτι.
Πολλά και ποικίλα, εύθυμα και σοβαρά έχει να μαρτυρήσει η διαδρομή τους. Πλούσιο το ρεπερτόριο από κωμικά και φάρσες, αλλά θα περιοριστώ περισσότερο στα του πατέρα μου και σ’ ένα γεγονός του μπαρμπα- Γιώργου (Γιωργάνα),αρχίζοντας από αυτόν:
α). Ο μπαρμπα-Γιώργος - χασάπης το επάγγελμα - πολλές φορές έδειχνε να παίρνει τα πράγματα στην επάνω σκάλα, να μην τον φοβίζει η φτώχεια και ν’ ακολουθεί το καράβι όπως αρμενίζει. Προσόν που λίγοι στη ζωή μας διαθέτουμε. Έβρισκε πάντα τον τρόπο με διάφορα πειράγματα, υπονοούμενα και αλληγορικές έννοιες να προκαλεί ευθυμία. Απτό παράδειγμα και η παρακάτω περίπτωση»:
Όπως είναι γνωστό στις 26-4-1986 στη Ρωσία συνέβη ένα σοβαρότατο ατύχημα, μεγάλη έκρηξη σε πυρηνικό εργοστάσιο στην περιοχή Τσερνομπίλ.
Το γεγονός σήμαινε διασπορά καρκίνου σε πολλές χιλιάδες ανθρώπους και σε μεγάλη έκταση.
Ασταμάτητα, όλα τα μέσα επικοινωνίας ενημέρωναν, από το πρωί ως το βράδυ, για το θανατηφόρο φορτίο που ταξίδευε με τη δύναμη του αέρα όπου γης. Μέγας κίνδυνος μόλυνσης όλων των προϊόντων της γης από την επικάθιση της θανατηφόρας σκόνης σ’ αυτά.
Ξημερώνοντας η 27-4-1986 ο μπαρμπα-Γιώργος βρέθηκε στη μικρή αυλή του σπιτιού του να έχει ένα πιάτο με κεράσια μπροστά του, από μια κερασιά που ήταν στην άκρη της αυλής, να τα έχει ξεπλύνει λίγο η θειά Γεωργίτσα, και κείνος αμέριμνος να τ’ απολαμβάνει με βουλιμία, χωρίς να έχει ακούσει τίποτε για το ατύχημα.
Εκείνη τη στιγμή, περαστικός, ο συγχωριανός Θύμιος Παπακώστας, τον βλέπει έκπληκτος να τρώει τα κεράσια και με αγανάκτηση βγάζει φωνή: Βρε Γιωργάνα! τι κάνεις εκεί; Τι κάνω, τρώω κεράσια, θέλεις ένα; Βρε δεν ακούς απ’ το πρωί τα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις ουρλιάζουν για τον κίνδυνο να κολλήσουμε όλοι καρκίνο! Απαγορεύονται όλα τα φρούτα, ακόμη και τα χόρτα για τα ζώα, γιατί μπορεί τα σύννεφα να έφεραν μέχρι εδώ το θανατηφόρο δηλητήριο!
Σκέφθηκε λίγο ο μπαρμπα-Γιώργος και λέει στο Θύμιο: (Ντοππιολαλιά):
- Άκουσι να σ’ που: Ιγώ μέχρι ν’ ανεβού τουν ανήφουρου να πάου στου γιατάκι μ’ (στο δωμάτιό του), 15 μέτρα απού δω, σταματάου δυο – τρεις φουρές να πάρου ανάσα. Τη βγάζου δεν τη βγάζου κανα χρόνου ακόμα.
- Να πας τ’ πεις, ικεί απ’ θά ’ μι, να ’ρθεί να μ’ τα κλάσει! Και έσκυψε, συνεχίζοντας ν’ απολαμβάνει τα κερασάκια του!
β). Για την ιστορία, στο κόμμα των βαρελοφρόνων Σταμοκωσταίων ήταν δραστήριο μέλος και ο Γιάννης Κ. Σταμοκώστας (1910-2/3/1972, παρατσούκλι Γκάρζικας), ούτε χωρατατζής ούτε σαματατζής, αλλά ήσυχος κι αθόρυβος, ο οποίος μερικές φορές, αντί ν’ απολαμβάνει αυτός το κρασί, τον απολάμβανε αυτό, με αποτέλεσμα να δημιουργείται πρόβλημα μετάβασης του στο απομακρυσμένο σπίτι του ( στην άκρη του χωριού). Ήταν αδερφός του Γιωργάνα και του Μήτσου, ο οποίος τελευταίος είχε «ξεσοϊάσει» και δεν το έβαζε καθόλου στο στόμα του. Τακτικό μέλος του σωματείου ήταν και ο Κωνσταντίνος (1903-30/12/1994) του Μήτρου (παρατσούκλι: Κωτικός), με ιδιαίτερες επιδόσεις, καθώς και ο γιος του Λαμπράκη ο Σωτήρης (κατά το παρατσούκλι του Τσιμτσιλής ή Πρίτσας), που σαν μαγαζάτορας συντρόφευε και με το παραπάνω τα ξαδερφάκια του στην εκάστοτε μυσταγωγία του κρασιού, με υψηλές επιδόσεις και αυτός!
«Καιρός για ένα διάλειμμα: α). Το εν λόγω μαγαζί - παντοπωλείο ήταν από τα πιο παλιά του χωριού. Ανήκε στα αδέρφια Λαμπράκη (1878-1956) και Μήτρο (1870-1928) Σταμοκώστα όπως παραπάνω σημειώσαμε και ήταν επί του κεντρικού δρόμου του χωριού. Ακόμη η σημερινή δομή του κτηρίου μαρτυρεί την αδελφοσύνη των ιδιοκτητών.
Κάποιο πρωινό και σε μια προεκλογική περίοδο κατά τη 10ετία 1920 πέρασε και ο πολιτευτής Ιωάννης Μακρόπουλος, ο οποίος, όπως ήταν επόμενο δεν βρήκε πολλή πελατεία παρά μόνο λίγους γέρους να παίζουν χαρτιά. Μεταξύ των παρισταμένων και ο Γεώργιος Κ. Πλιάτσικας, μανιώδης καπνιστής με το αχώριστο τσιμπούκι του. Αφού ο Ι. Μακρόπουλος ζήτησε να μάθει για τα «σοβαρότερα και επείγοντα» προβλήματα του χωριού, ο παππούς Γιώργος έλαβε την ευκαιρία να θέσει και ένα θέμα δικό του που τον έκαιγε: Ντοπιολαλιά: Δε μ’ λες κυρ’ Γιάννη, τι θα γίνει μι τούτου του ερμου-τσέμπ’κου, απ’ βλέπουμι τ’ς χουρουφυλάκ’ς κι λαβατώνουμι; (και μια έβγαζε το τσιμπούκι απ’ το στόμα και μια το έβαζε και τρέχανε υπό τύπο χοντρής κλωστής τα σάλια)! κι ο υποψήφιος βουλευτής, όπως ήταν επόμενο, του υποσχέθηκε ότι θα το δει το θέμα!
β). Λίγα χρόνια νωρίτερα, στο ίδιο μαγαζί και με τον ίδιο θαμώνα παρόντα είχε λάβει χώρα παρόμοιο περιστατικό:
Τώρα δεν είχε έρθει πολιτευτής αλλά ο φοροεισπράκτορας μαζί με τον χωροφύλακα. Οι περισσότεροι που ’ήταν στα μαγαζιά, στη θέα τους, με τρόπο γλιστρήσανε και φύγανε, καθότι άφραγκοι!
Με την παρουσία του χωροφύλακα σταμάτησε αυτόματα και το κάπνισμα με λαθραίο - χύμα καπνό, οπότε ο παππούς Γιώργος του Κ. καταχώνιασε το τσιμπούκι στην πατατούκα του. Ο εισπράκτορας εγκαταστάθηκε σε μια άκρη του μαγαζιού και άρχισε τη διαδικασία της είσπραξης. Οι παριστάμενοι θαμώνες όπως ήταν επόμενο έκαναν ησυχία.
Μετά από αρκετή ώρα και προκειμένου να κάνει διάλειμμα ο φοροεισπράκτορας, βγήκε από το μαγαζί, χωρίς να πει τίποτε. Πέρασε αρκετός χρόνος με τους θαμώνες να βρίσκονται σε σιγή και αμηχανία. Δεν άντεξε ο παππούς Γεώργιος του Κ. και λέει στον μαγαζάτορα παππού Μήτρο:
  • Τι γίνετι ουρέ Μήτρου; έφ’γει ικίνου του γαμίδ’; για να πάρει την απάντηση πίσω από την πλάτη του:
  • Όχι μπάρμπα, εδώ είμαι ακόμα»!
ΙΔ). Δημήτριος Γεωργίου Σταμοκώστας (1904 - 31/12/1997). Αφήγηση γράφοντος.
«Σύμφωνα με μαρτυρίες των οικείων κρασί έπινε σε γάμους και πανηγύρια και σε επίπεδο οικογενειακής ή συγγενικής εκδήλωσης πάντα με μέτρο όσο ήταν νέος. Η ανάληψη ευθυνών ολόκληρης της οικογένειας του παππού, όπως ήταν η ανοικοδόμηση του σπιτιού, τα υλικά του οποίου κουβάλησε όλα αυτός, δεν του άφηνε περιθώρια για ατομικές απολαύσεις ή διασκεδάσεις. Μέχρι που παντρεύτηκε ήταν σχετικά συγκρατημένος, ακόμη και στη διάρκεια της Κατοχής.
Η κατάσταση άρχισε να επιδεινώνεται το 1947 όταν οι αντάρτες αιχμαλώτισαν τη μάνα μας για καταβολή λύτρων.
Ήταν πολύ εργατικός, φιλότιμος και τίμιος και όταν έπινε, χωρατατζής, ιδιαίτερα στο να λέει παροιμίες χρησιμοποιώντας πηγαίες λέξεις ντοπιολαλιάς και τραγούδια παλιά της εποχής του π.χ.: Και ποιος θα πάει στην Αμερική, κυνηγός που κυνηγούσε μεσ’ τα δάση μια φορά, νά ’χα νεράντζι νά ’ριχνα, Θε μου μια κόρη Πατρινιά, σαν πας Μαλάμω μ’ για νερό, εμβατήρια κλπ. Την προτεραιότητα διατηρούσε πάντα στις επιλογές του «το Κουμπαρούλα μου γλυκιά», συρτό στα τρία, πολύ παλιό τραγούδι, απ’ όπου και του κολλήσανε το παρατσούκλι Κουμπαρούλα.
Όταν παντρεύτηκε η αδερφή μου στην Αθήνα, 1964, έλαβε την ευκαιρία, χειμώνα καιρό, να μας επισκεφθεί. Με παρακάλεσε να τον πάω από τα σπίτια των αδερφών του να τους δει και από τα ξαδέρφια του Χαράλαμπο, Γιάννη και Ελένη Κύρκου.
Από καιρό μας έλεγε η μάνα, αν έρθει στην Αθήνα ο πατέρας, να τον πάμε σε κανένα ειδικό γιατρό, να του δώσει κανένα χάπι που κόβει το κρασί, γιατί το πράγμα έπαιρνε διαστάσεις εδώ στο χωριό.
Την ημέρα που τον πήγα στον θείο Χαράλαμπο Κύρκο, φαρμακοποιό, κατά σύμπτωση πέρασε κι ένας γιατρός από Λιδωρίκι καταγόμενος. Μετά τη σύσταση του θείου Χαράλαμπου ότι είναι ’ξαδερφός του από το χωριό, ο γιατρός ρώτησε τον πατέρα για κάτι κοκκινάδια που είχε στο λαιμό. Δεν ξέρω απάντησε ο πατέρας, εμείς δουλεύουμε μεσ’ τον ήλιο, πιθανώς να είναι απ’ το θέρο ακόμα.
Για, μια στιγμή να σε δω. Στο εσωτερικό του φαρμακείου του θείου Χαράλαμπου είχε εργαστήρι (φαρμακοτρίφτης), και είχε ένα κρεβατάκι για τέτοιες περιπτώσεις.
Ακούμε να του λέει: βλέπω το συκώτι σου διογκωμένο, τι συμβαίνει, μήπως πίνεις; Ναι πίνω απαντάει ο πατέρας. Τι πίνεις; Απ’ όλα η απάντηση. Εντάξει ντύσου και θα τα πούμε απ’ έξω.
Άκουσε, του λέει, το συκώτι δεν αστειεύεται, ούτε ειδοποιεί. Όταν ειδοποιήσει, είναι πολύ αργά. Και τι να κάνουμε τότε λέει ο πατέρας. Πρώτα πρώτα θα κόψεις το οινόπνευμα – κίνδυνος – θάνατος – θα πεις στη γυναίκα σου να φτιάχνει φαγητά χωρίς πάχος, χωρίς σάλτσες και γενικά ελαφρά φαγητά. Σαν δύσκολα είναι όλα αυτά, αλλά αφού τα λέτε εσείς θα προσπαθήσουμε.
Δεν πέρασε ένας μήνας και παίρνω ένα γράμμα στο οποίο μου έλεγε να βρω το γιατρό και να του πω, πως άρχισαν οι πολλές δουλειές και πως χωρίς κρασί στη μποτίλια δεν μπορεί να δουλέψει, τρέμουν τα πόδια του.
Σηκώνομαι πάω και βρίσκω το γιατρό, του δίνω το γράμμα και λέει: Τι να του κάνουμε τώρα αυτού. Ας του δώσουμε κάτι καινούργια χάπια από Γερμανία υποκατάστατα της μπύρας μπας και τον βοηθήσουν.
Πήγα στο θείο Χαράλαμπο και μου τα έδωσε δωρεάν.
Κάποια στιγμή πήρα 10 μέρες χειμερινή άδεια και τα πήγα στο χωριό. Του είπα ότι με αυτά δυναμώνει ο οργανισμός και αποτρέπει το κρασί, αλλά άμα ξαναπιείς μπορεί να πεθάνεις γιατί αντιδρούν ανάποδα.
Ξεκίνησε τα έπαιρνε αλλά οι κομμάρες τα ίδια, οπότε άρχισε να εφαρμόζει τη δική του συνταγή. Να πίνει πραγματική μπύρα. Στην αρχή ξεκίνησε μισό μπουκάλι το πρωί και μισό το βράδυ. Βούλωνε το μισό μπουκάλι με μια χαρτοπετσέτα το πρωί κι όταν ερχόταν και έπινε την υπόλοιπη το βράδυ έλεγε:
  • Δεν πίνω καλύτερα γ’μαρόκατρου! Λόβιασα! (μαγαρίστηκα)!
Άρχισε σιγά σιγά το πρωί να πίνει ολόκληρη την μπύρα, αλλά βελτίωση στα κουράγια δεν έβλεπε. Συμπληρώνει τη συνταγή «αυτεπαγγέλτως» και άρχισε να πίνει και το βράδυ άλλη μια.
Το πρόγραμμα άρχισε βαθμηδόν να τροποποιείται με αυξητική τάση, ιδιαίτερα τα βράδια που αντάμωνε με τους ομοιοπαθείς στο «κόμμα». Βαθμηδόν έφθασε να καταναλώνει ημερησίως 6-7 μπύρες και ένα βράδυ που είχα έρθει πάλι στο χωριό, τον ακούω να λέει στην παρέα: Ντοπιολαλιά:
  • Δε σώνετει μι τίποτα η κατάσταση. Πίνου τόσις μπύρες τη μέρα αλλά δε μι πιάνε. Μι του κρασάκι μ’ ήμταν νια χαρά. Τώρα κατάντ’σα να θέλου να πιου όσου κάνει του γάλα τ’ς γιλάδας νια μέρα 35 κιλά γάλα, ισια μι 6 μπύρις. Δεν είναι δ’λειά αυτήνη. Μ’ φαίνετι θα μπου πάλι στη σειρούλα μ’ κι ότ’ θέλει ας γίνει.
Πράγματι επανήλθε σταδιακά και προσεκτικά στην παλιά του ρότα, δοκιμάζοντας από όλα τα μαγαζιά τα είδη των κρασιών. Έφθασε στο σημείο να διαμαρτυρηθεί στο Γιάννη τον Τσιούστα ότι ενώ στα άλλα μαγαζιά που πίνει τον πιάνει το κρασί στο δικό του δεν καταλαβαίνει τίποτε. Δεν πήγαινε το μυαλό του στο νερόκρασο!
Στις παρέες του κρασιού την εποχή εκείνη, που λειτουργούσε και το Αγροτικό ιατρείο, άκουγε ότι μιλούσαν για την πίεση που είχαν μερικοί απ την παρέα. Πήγε κι αυτός μια μέρα που ήταν στο «τσακίρ κέφι» και ζήτησε να του τη μετρήσουν. Πράγματι την μετρήσανε δυο-τρεις φορές και βρίσκανε 11 με 6 . Μπράβο μπάρμπα, μια χαρά είσαι, δεν έχεις πίεση. Δεν μπορεί! Όλοι στην παρέα μου πίνουν από λίγο γιατί έχουν πίεση. Κάτι δεν κάνετε καλά. Όχι μπάρμπα, μια χαρά είσαι! Ορέ δεν ντρέπεστε που θέλετε να με πεθάνετε πριν την ώρα μου, αφού οι άλλοι έχουν όλοι, και είναι και πιο μικροί από μένα. Στρίγλες τ’ κιαρατά! Δεν βάσταξαν τα κορίτσια και το έβαλαν στα γέλια και του είπαν, να ξανάρθει άλλη μέρα μήπως έχει!....
Τελικά από τα 85 του και μετά αυτοπεριορίστηκε και έπινε την ημέρα μόνο ένα κρασοπότηρο, κόβοντας μια κι έξω και το τσιγάρο. Διέψευσε έτσι τους γιατρούς φθάνοντας στα 94 του χρόνια, με «σώας και τας φρένας και τους πόδας», χωρίς να παίρνει μισό χάπι για τίποτε, ούτε να τον ενοχλεί κάποια οργανική πάθηση!
Το μόνο φάρμακο ήταν το κρασί, η συνεχής δουλειά, το λίγο και ελαφρύ φαΐ με ιδιαίτερη προτίμηση στις βραστές μελιτζάνες, κολοκύθια, πιπεριές καυτερές, μπόλικο ξύδι και λίγο λάδι κατά το καλοκαίρι που τα έβρισκε! Το αποκαλούσε: Κυρ’ φαΐ!!
Παρένθεση: Αξιοσημείωτο είναι ότι τον Γενάρη του 1943, επί Κατοχής, χειρουργήθηκε στο στομάχι (έλκος), ζωντανός σχεδόν, (μόνο με χρήση φθορίου) και δεμένος γερά στο χειρουργικό κρεβάτι, ώστε να μην μπορεί να κουνηθεί κατά τη διάρκεια της εγχείρησης, στην κλινική Σμπαρούνη – Μπάμπου (Χαριλάου Τρικούπη στην Αθήνα). Έφυγε, μάλλον τον διώξανε, από την κλινική πρόωρα, την τρίτη μέρα με χιόνι,- δεν είχαν να του δώσουν τίποτε για φαΐ – και ταξίδευσε εκτάκτως σε καρότσα φορτηγού Αθήνα – Λαμία, περιπετειωδώς (συνεχείς έλεγχοι και μπλόκα Ιταλών) με διανυκτέρευση στο Δαδί - Αμφίκλεια, λόγω πολλού χιονιού. Και όταν την άλλη μέρα έφθασε Λαμία, ενοικίασε αγωγιάτη με μουλάρι από Λαμία και ήρθε στη Φτέρη μετά 70 ώρες ταλαιπωρίας συνολικά! Το μόνο που του είπαν σαν αγωγή μετεγχειρητικά, αν τον πονάει στο σημείο της εγχείρισης να βάζει συμπαγές χιόνι επάνω μέχρι να του περάσει ο πόνος. Ούτε αντιβιοτικά, ούτε ούτε άλλα φάρμακα. Κλείνει η παρένθεση.
Στα στερνά του, ασθένησε για δυο μέρες από εγκεφαλικό και χαιρέτισε λεβέντικα τα επίγεια. Μάλιστα όπως μου είπε ο αδερφός μου Γιώργος στα χέρια του οποίου πέθανε, πριν συμβεί το τέλος του, διαμαρτυρήθηκε στο Γιώργο για το λάστιχο που είχε στη μύτη: Τι διάολος είναι αυτός! του έγνεψε με δυσανασχέτηση, και το τράβηξε με το υγιές χέρι και το έβγαλε. Στη διαμαρτυρία του Γιώργου, πού θα βρει γιατρό βράδυ και παραμονή της πρωτοχρονιάς που ήταν, να το ξαναβάλει, του έγνεψε πάλι με το υγιές χέρι, να μη στενοχωριέται, και αμέσως το σταύρωσε με το άλλο, το πληγέν, γύρισε απότομα το κεφάλι πλάγια και... χαιρέτισε για πάντα!!!
Ο Γιώργος τον ευχαρίστησε, τον φίλησε και του ευχήθηκε καλό ταξίδι!