Φτέρη Φθιώτιδας

                   Ιστορικές  Λαογραφικές & Φωτογραφικές μνήμες

 

 

 .

meraklis

 

 

 

 

 

 Ο δεκανέας (Μερακλής) των Ευζώνων Δημ.Στεργιόπουλος

Ο φουστανελάς που μετατράπηκε σε αξιοθέατο των Αθηνών

Από τον Ελευθέριο Σκιαδά

Εφημερίδα Δημοκρατία 5 Μαρτίου 2014

Ένας από τους τελευταίους φουστανελάδες που είχαν απομείνει στην Αθήνα τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα ήταν και ο Μερακλής. Οι κάτοικοι της πρωτεύουσας τον γνώρισαν ως δασοφύλακα του Ζαππείου και ακόμα περισσότερο ως γητευτή των νταντάδων των υπηρετριών αλλά και των τουριστριών που κατέκλυ­ζαν τους χώρους των Στυ­λών του Ολυμπίου Διός. Για χάρη του γράφτηκαν έμμετρα ποιήματα, αμέ­τρητα χρονογραφήματα και ακόμη περισσότερα σχόλια στον Τύπο της επο­χής. Η φήμη του ξεπέρασε τα όρια των Αθηνών αλλά και τους ωκεανούς, αφού φωτογραφίες του δημοσι­εύτηκαν και σε πολλά ξέ­να περιοδικά και βιβλία. Ο ροδοκόκκινος φουστανελάς, με την άνοιξη στην καρδιά του, για μερικές δεκαετίες μετατράπηκε σε αξιοθέατο των Αθηνών.

Φορώντας την στολή ευζώνου που λαμποκοπούσε, την οποία επίτηδες άφηνε ανοιχτή στη μέση για να φαίνεται μια μεταξωτή καλαματα, έριχνε πάνω του τον χειμώνα μια υπερήφανη και πεντακάθαρη κάπα. Τα τσαρούχια του με την πλούσια φούντα αποτελούσαν το γραφικότερο θέαμα για τους τουρίστες. Η γραφική πλευρά όμως κατόρθωσε να σκεπάσει την πραγματικότητα.Το ονοματεπώνυμο του ήταν Δημήτριος Στεργιόπουλος και είχε γεννηθεί το 1845 στη Φτέρη Λαμίας. Το 1865 <<ετράβηξε κλήρο>> και κατατάχτηκε στους ευζώνους. Από τότε εξαιτίας της εμφάνισης του απόκτησε το παρατσούκλι << Μερακλής >> το οποίο τον συνόδευε σε όλη τη ζωή του. Γράμματα δεν γνώριζε.Ο διοικητής του λόχου του Πάνος Κολοκοτρώνης του έμαθε να γράφει το ονοματεπώνυμο του .Στις πολεμικές επιχειρήσεις του 1878 διακρίθηκε και απόκτησε το μοναδικό γαλόνι που συνόδευε την υπερήφανη στολή του . Κάποτε μετατέθηκε στη Ανακτορική Φρουρά των Αθηνών ως <<ανδραγαθήσας>> και όταν συνταξιοδοτήθηκε, διορίστηκε δασοφύλακας του Ζαππείου. Είχε ζήσει την έξωση του Οθωνα και τον ερχομό του Γεωργίου Α’ . Από φύλακας είχε μεταβληθεί σε Πάνα του Ζαππείου, όπως ευφυώς έγραψε ο Θ.Βελλιανίτης. Βρισκόταν πάντα περικυκλωμένος από τις καλοθρεμμένες παραμάνες που σύχναζαν στο Ζαππείο και έπλεκε ερωτικά ειδύλια. Καθισμένο στα παγκάκια τότε πάντα /στ΄’ωραίο φύλο τον εβλέπανε κοντά: / πότε μια ψηλή Εγγλέζα κουβερνάντα /πότε μια χοντρή Αντριώτισσα νταντά>> έγραφε ο Πολ Μενεστρέλ όταν τον βιογραφούσε εμμέτρως. Προσήνης,αφελής,καλοκάγαθος,φλυαρός,πονηρόςκαι είρων,υπερήφανος μεγαλολογάς,αλλά ειλικρινής,συνδέθηκε άρηκτα με τον τόπο όπου έκαναν τη βόλτα τους οι Αθηναίοι. Αλλά τα χρόνια πέρασαν.Ο Μερακλής προσπαθούσε να διατηρήσει την ακμή του, με την περιβολή του ευζώνου και ανορθωμένα τα μουστάκια, διατηρούσε το χρώμα της νεότητας χάρη στις βαφές του Μποτσαράκου.

 

 

Η εκδίωξη από την υπηρεσία του Ζαππείου και το τέλος

 

 

Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, εβδομηναπεντάρης ήδη, εκδιώκεται από την υπηρεσία του Ζαππείου για τα πολιτικά του φρονήματα. Φροντίζει να βολευτεί σε ένα φυλάκιο, ένα δωμάτιο όλο και όλο, που φτιάχτηκε για χάρη του, το οποίο βρισκόταν δίπλα στους Στύλους του Ολυμπίου Διός.Τα μουστάκια και τα μαλλιά του εμφανιστήκαν άσπρα. Ξεθώριασε η στολή που με τόση επιμέλεια φρόντιζε και τα ασημένια γαντζούδια της που ξετρέλαιναν τις παραμάνες πουλήθηκαν. Μόνος και έρημος μέσα στο φυλάκιο θα περάσει την υπόλοιπη ζωή του με μια πενιχρή σύνταξη μόλις 15 δραχμών. Στα τέλη της δεκαετίας του 1920 είχε ξεπέσει τελείως. Ο άνθρωπος που είχε διασκεδάσει τρεις γενιές με την παρουσία του και τα καμώματα του γυρνούσε χωρίς φουστανέλα, με μόνο ένα μακρύ πουκάμισο και ξεσκούφωτος. <<Λυπηθείτε τον Μερακλή >> έγραφαν οι εφημερίδες. Μέχρι που τον βρήκαν κάποια παγερή μέρα του 1931 να έχει αφήσει την τελευταία του πνοή σε ηλικία 86 ετών, κάτω από τη Πύλη του Αδριανού, που είχε τόσο αγαπήσει. Μόνη περιουσία του ήταν η σκουριασμένη ξιφολόγχη του και η χιλιομπαλωμένη φουστανέλα που βρήκαν την επομένη στον τοίχο του ξύλινου φυλακίου.

Σχολιάστε το άρθρο

Cancel or